• คนญี่ปุ่น เค้าทำอะไรกันในวันปีใหม่
  
• ทุนการศึกษาของรัฐบาลญี่ปุ่น ประจำปี พ.ศ.2549
  
• ดอกซากุระกับคนญี่ปุ่น
  
• เรื่องราวของ "หยก"
  

การสอบวัดระัดับความรู้ภาษาญี่ปุ่น
เป็นการวัดระดับความสามารถทางภาษาญี่ปุ่นสำหรับชาวต่างชาติ จัดทำโดย สมาคมการศึกษานานาชาติของประเทศญี่ปุ่น ซึ่งจะเปิดรับสมัครประมาณเดือน ตุลาคม – กันยายน และจัดสอบในเดือนธันวาคมของทุกปี
การสอบวัดระดับ แบ่งออกเป็น 4 ระดับ
ระดับ 1 ความสามารถทางภาษาญี่ปุ่นระดับ 1 คือ ระดับสูงสุด เป็นเกณฑ์คุณสมบัติสำหรับผู้ที่ต้องการสอบเข้าศึกษาต่อระดับมหาวิทยาลัยในญี่ปุ่น
รองลงมา คือระดับ 2 ระดับ 3 ระดับ 4 ตามลำดับ ดังรายละเอียดที่แสดงไว้ในตารางข้างล่างนี้

Kabuki
Kabuki ก่อกำเนิดในยุคอีโด ซึ่งเป็นโรงภาพยนตร์ที่มีชื่อเสียงสำหรับประชาชนคนธรรมดาสามารถเข้าชมได้ทั้งสีสัน การจัดชุดการแสดง Kabuki รวมทั้ง การแสดงที่หลากหลาย ประกอบกันทำให้รูปแบบการแสดงในรงภาพยนตร์ Kabuki น่าตื่นเต้น
      Kabuki-yakusha คือ นักแสดง Kabuki ได้รับบทบาทความสำคัญแตกต่างกัน
      Tachiyaku บทพระเอก
      Onna-yata บทนางเอก
      kataki-yaku บทตัวร้าย
ต้นกำเนิดของ Kabuki
กล่าวกันว่า Kabuki มาจาการเต้นรำของผู้หญิงคนหนึ่ง มีนามว่า นาง Okumi เต้นรำอยู่ริมแม่น้ำ Kyota ในช่วงต้นศตวรรษที่ 17 เธอลอกเลียนแบบการเต้นรำจาำหญิงนางโลม ดังนั้นเหล่าพวกผู้หญิงจึงต่างพากันต่อต้านการแสดงของเธอ แต่การแสดงก็ยังคงดึงดูดพวกผู้ชายได้ นั่นก็ยิ่งทำให้เธอถูกต่อต้าน ภายหลังการแสดง Kabuki จึงอนุญาติให้ผู้ชายแสดงได้เท่านั้น

พิธีชงชา (Chanoyu)
พิธีชงชา (หรือ ชะ-โนะ-ยุ ) คือสิ่งหย่อนใจอย่างสุนทรีย์อันเป็นเอกลักษณ์ของประเทศญี่ปุ่น ประกอบด้วยการชงชา การดื่มชาผงสีเขียวหรือมัทชา (Matcha) ได้ถ่ายทอดมาจากประเทศจีนเมื่อประมาณกลางศตวรรษที่ 8 จนกระทั่งปลายศตวรรษที่ 12 การถือปฏิบัติในการจัดการพบปะกันในวงสังคมเพื่อดื่มมัทชาได้แพร่หลายในบรรดาชนชั้นสูงมาตั้งแต่ประมาณศตวรรษที่ 14 จากนั้นวัตถุประสงค์หลักประการหนึ่งของการสังสรรค์ซึ่งมีขึ้นในโชอิน (Shoin : ห้องหนังสือ) ได้ค่อยๆ กลายเป็นเรื่องของการชื่นชมภาพวาดและงานฝึมือจากประเทศจีนในท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบ จึงสามารถสร้างรูปแบบอย่างที่เห็นในปัจจุบันได้อย่างสมบูรณ์ในฐานะของซะโด อากัปกริยาของผู้ที่ชงชาตั้งแต่ใส่มัตชะ (ชาผงสีเขียว) ลงในถ้วยชา เทน้ำร้อนลงไปคนถ้วยด้วยชะเซ็น (ที่ชงชาทำด้วยไม่ไผ่) แล้วดื่มเข้าไปนั้น ได้รับการยกย่องว่าเป็นศิลปะทั้งสิ้น
ชะโดไม่เพียงแต่เป็นความงามในรูปแบบของศิลปะเท่านั้น แต่ยังตั้งอยู่บนพื้นฐานของ
จิตวิญญาณของลัทธิเซ็นในศาสนาพุทธด้วยค่ะ กล่าวคือเป็นการฝึกจิตเพื่อเข้าไปสู่วะบิ
หรือสภาพจิตใจอันสงบและพึงพอใจในการแสวงหาความงามจากความเรียบง่าย ทั้งนี้พัฒนาการของพิธีชงชาทำให้มีการพัฒนาคุณภาพของเครื่องเซรามิกและเครื่องเงินของญี่ปุ่นให้สูงขึ้น อีกทั้งเซ็นชะยังได้สร้างรูปแบบของพิธีชงชาที่เรียกว่า เซ็นชะโด ขึ้นมาอีกด้วย
สำหรับวิธีชงชานั้นมีลำดับขั้นตอนดังต่อไปนี้ค่ะ เริ่มแรกจะต้องทิ้งน้ำเดือดให้เย็นลงจนมีอุณหภูมิที่เหมาะสม จากนั้นจึงใส่ใบชาจำนวนพอสมควรลงในกาน้ำชา และขั้นตอนสุดท้ายนั้นจะต้องรินน้ำออกจากกาน้ำชาใส่ถ้วยให้หมดจนถึงหยดสุดท้ายไม่ให้เหลือ มาถึงตอนนี้ มีเคล็ดลับของชาวญี่ปุ่นมาฝาก นั่นคือ หลังจากที่ใช้ไม้กวาดทำความสะอาดห้องที่ปูเสื่อทะตะมิแล้วให้โรยกากใบชาลงบนพื้นเสื่อให้ทั่ว ใบชาที่มีความชื้นอยู่จะช่วยดูดฝุ่น นับเป็นภูมิปัญญาจากสมัยโบราณช่วยให้ทำความสะอาดได้ง่ายขึ้นค่ะ
หากอ่านเรื่องพิธีชงชาแล้วอยากจะไปเรียนการชงชาให้ถูกต้องและเข้าถึงแบบชาวญี่ปุ่นหล่ะก็
ไปพร้อมกับ JCC เลยนะคะ

ตามสถานีรถไฟและสนามบินจะแน่นขนัดไปด้วยผู้คนที่จะกลับไปเยี่ยมบ้านในวันขึ้นปีใหม่ รวมทั้งผู้ที่จะไปเที่ยวต่างประเทศและผู้ที่จะไปเล่นสกี ร้านค้าตามย่านการค้าจะเริ่มขายของประดับตกแต่งสำหรับวันขึ้นปีใหม่ แผนกขายอาหารก็จะเต็มไปด้วยผู้คนที่ซื้ออาหารเตรียมไว้สำหรับวันขึ้นปีใหม่ ทุก ๆ บ้านจะทำความสะอาดบ้านครั้งใหญ่ ตกแต่งบ้านด้วยของตกแต่งสำหรับวันขึ้นปีใหม่และเตรียมตัวรับวันปีใหม่ที่จะมาถึงในวันที่ 31 ธันวาคม เรียกกันว่าวันโอมิโซกะ ซึ่ง
ในวันโอมิโซกะ ผู้คนจะต้อนรับปีใหม่ด้วยการรับประทานโทชิโคชิโซบะ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการมีอายุยืนยาว ชาวญี่ปุ่นจะรับประทานโซบะ เพื่อจะได้มีอายุยืนยาวต่อไปอีกนานเหมือนเส้นหมี่ (ประเพณีการรับประทานโทชิโคชิ โซบะ นี้เริ่มขึ้นในสมัยเอโดะ (Edo)) ตกเวลากลางคืนจะพร้อมใจกันฟังเสียงระฆังโจยะ โนะ คาเนะ จากวัดที่มีชื่อเสียงทั่วประเทศ ซึ่งจะมีการถ่ายทอดทางสถานีโทรทัศน์และวิทยุ พระจะผลัดกันตีระฆังในวัดให้ครบ 108 ครั้ง ถือเป็นการขับไล่กิเลสชั่วร้าย 108 อย่างที่มีอยู่ในตัวมนุษย์ เมื่อเสียงระฆังครั้งสุดท้ายสิ้นสุดลง กิเลส ตัณหาความอยากได้สิ่งต่าง ๆ ในโลกนี้ของมนุษย์ก็จะถูกชะล้างไป เพื่อจะได้ต้อนรับวันขึ้นปีใหม่ด้วยจิตใจอันบริสุทธิ์

ดอกซากุระกับคนญี่ปุ่น
คุณรู้จักดอกซากุระไหม? ดอกซากุระเป็นสัญลักษณ์ของฤดูใบไม้ผลิของญี่ปุ่น จะบานตั้งแต่ปลายมีนาคมถึงต้นพฤษภาคม (เนื่องจากประเทศญี่ปุ่นมีลักษณะเป็นเกาะทอดยาวตามแนวเหนือมาใต้ ดังนั้นช่วงที่ดอกซากุระบานจึงต่างกันไปเล็กน้อย) คนญี่ปุ่นผูกพันกับดอกซากุระมาตั้งแต่สมัยโบราณและที่ญี่ปุ่นจะมีวัฒนธรรมที่เรียกว่า “ฮานามิ” ( ไม่ใช่ชื่อขนมนะ !) “ฮานะ” หมายถึง “ดอกไม้” และ “มิ” หมายถึง “การดู” ( มาจาก “มิรุ” กริยา ดู ) แต่สำหรับดอกไม้อื่น (ที่ไม่ใช่ดอกซากุระ) จะไม่ใช้คำว่า “ฮานามิ” เช่น ไปลพบุรี ดูดอกทานตะวันจะเรียก “ฮานามิ” ไม่ได้

เทศกาล “ฮานามิ” สำหรับคนญี่ปุ่นจะนิยมนั่งใต้ต้นซากุระ ล้อมวงกันทานอาหารหรือดื่มเหล้ากับครอบครัว, เพื่อน ๆ หรือคนที่ทำงานบริษัทเดียวกัน

แต่อายุของดอกซากุระจะบานในระยะเวลาสั้น ๆ เท่านั้น ประมาณหนึ่งอาทิตย์ก็จะร่วงหล่นหมดและช่วงเวลานั้น อากาศโดยทั่วไปของญี่ปุ่นก็จะค่อย ๆ อุ่นขึ้น ซึ่งจะเห็นได้ว่าดอกซากุระนี้แสดงถึงการเปลี่ยนแปลงของฤดู และเป็นดอกไม้ที่มีความสัมพันธ์กับชีวิตและวัฒนธรรมของคนญี่ปุ่นทุกคน
แปลและเรียบเรียงโดย อาจารย์คาโต้

เรื่องราวของ "หยก"
หยกเป็นอัญมณีที่มีความสวยงามชนิดหนึ่ง หลายคนอาจชื่นชอบและชื่นชมในความสวยงามของหยก "หยก-Jade" มาจากภาษาสเปนว่า piedra de hijada หมายถึงหินเนื้อดี เชื่อว่าหยกสามารถรักษาอาการผิดปกติเกี่ยวกับสะโพกได้ หยกเป็นพลอยเนื้ออ่อนแต่ราคาค่อนข้างแข็ง จึงจัดเข้าเป็นพวก Precious Stone หรือรัตนชาติ หยกมีอยู่ด้วยกัน 2 ชนิด คือ หยกอ่อน (Nephaite) ซึ่งมีราคาถูก และหยกแข็ง (Jadeite) ที่มีราคาสูงลิ่ว เจไดต์มีลักษณะโปร่งแสงและเป็นมันวาว สีของหยกมีหลากหลายตั้งแต่ขาวไปจนถึงเขียว ดำ น้ำตาล และแดง ชาวจีนถือว่าหยกสีเขียวมรกตเป็นหยกที่มีค่ามากที่สุด

คนจีนเรียกหยกว่า หยู ยุก หยุก และเง็ก ยกย่องว่าเป็นสัญลักษณ์แห่งคุณธรรม 5 ประการ คือ ใจบุญ สมถะ กล้าหาญ ยุติธรรม มีสติปัญญา เชื่อว่าเป็นสื่อของพลังในการสร้างสรรค์ มีอำนาจคุ้มครองป้องกันอัปมงคลและรักษาโรคได้ เด็กๆ ชาวจีนมักถูกให้สวมเครื่องรางทำด้วยหยกชิ้นเล็กๆ เพื่อป้องกันโรคภัย และมีการนำหยกไปบดละลายกับน้ำค้างนำมาดื่ม เชื่อว่าจะทำให้จิตใจสงบ มีตำนานเล่าว่าเมื่อผานกู่สิ้นชีพ ลมหายใจของท่านได้กลายเป็นสายลมกับหมู่เมฆ เนื้อหนังกลายเป็นดิน ไขกระดูกกายเป็นหยกและไข่มุก ดังนั้นชาวจีนจึงเชื่อว่าหยกมีอำนาจวิเศษด้วย ชาวจีนโบราณเคยใช้หยกในการประกอบพิธีศาสนา และหลังจากนั้นจึงนำมาใช้เป็นเครื่องประดับ

หยกสีเขียว เป็นสัญลักษณ์ของความอุดมสมบูรณ์ ร่ำรวย หยกสีขาว สัญลักษณ์ของความมีโชคดี หยกสีม่วง สัญลักษณ์ของชีวิตที่มีความสมบูรณ์พร้อม หยกสีอ่อนๆ เนื้อแก้ว สัญลักษณ์ของจิตใจที่สงบสุข
สีของหยกที่จัดว่าสวยที่สุดนั้นเรียกว่า Imperial Jade มีสีเขียวเข้มเพียงสีเดียว ไม่มีสีอื่นปนเลย ส่วนหยกที่มีสีเขียว แดง ขาว เหลือง ม่วง และดำ หากปน 3 สีในเม็ดเดียวกันเรียก "หยก 3 สี" ชาวจีนเรียก "ฮก ลก ซิ่ว" มีค่า หายาก ถือเป็นสิริมงคลของเจ้าของ

แหล่งผลิตเครื่องหยกที่ขึ้นชื่ื่อของจีนในปัจจุบันตั้งอยู่ที่เมืองชิงเทียน (มณฑลเจ๋อเจียง) โซ่วซาน (มณฑลฝูเจี้ยน)และลั่วหยาง (มณฑลเหอหนาน)