ภาษาญี่ปุ่น เชื่อมคำต่าง ๆ ในประโยคด้วยคำช่วยแบบต่าง ๆ และวางคำกริยาอยู่ท้ายประโยคเสมอ ซึ่งแตกต่างจากภาษาไทยมาก ดังนั้นวิธีสอนที่ใช้การแปลหรืออธิบายไวยากรณ์เป็นภาษาไทยจึงทำให้ผู้เรียนสับสน เสียเวลาเรียนนาน แต่พูดไม่ได้
ภาษาจีนกลาง การเรียงประโยคคล้ายภาษาไทย แต่ตัวอักษรจีนมาการประสมส่วนของรูปภาพและสัญญลักษณ์ ดังนั้น จึงควรสอนพูดโดยใช้ การสะกดเสียง PinYin เป็นสื่อ และสอนให้เก่งทั้ง 4 ทักษะด้วยการฝึกฝนนำอักษรจีนมาแต่งประโยคเน้นการใช้งานจริงบ่อย ๆ